Dat is de motivatie van Mariëtte van de Lustgraaf om intervisiesessies te begeleiden. Mariëtte is onze vaste intervisiebegeleider en Mens&Kennis vroeg haar het hemd van het lijf over haar drijfveren, haar rol als begeleider, maar ook haar ervaringen met de groepen die ze begeleidt. Er wordt een tip van de sluier opgelicht over haar methode maar vooral ook over het belang van intervisie.
Met energie en plezier je vak blijven uitoefenen.
Wat motiveert jou om intervisiesessie te begeleiden?
Mijn interesse om betrokken te zijn bij intervisie was gelijk gewekt toen ik hoorde dat apothekers voor het behouden van hun registratie als Openbaar Apotheker verplicht werden om intervisie te volgen. Inmiddels was ik zelf niet meer werkzaam in de apotheek, maar ik kende de wereld en de taal uiteraard goed. Daarnaast maakte ik me zorgen over het werkplezier van collega’s als gevolg van toenemende werkdruk. Voor mij is een belangrijke drijfveer om mensen te stimuleren het beste uit zichzelf te halen. Met het begeleiden van intervisie kan ik daar invulling aan geven, en daarmee iets voor apothekers betekenen zodat zij met energie en plezier hun vak kunnen blijven uitoefenen. De pensioenwereld heb ik goed leren kennen en in de laatste jaren zie ik ook daar een vergelijkbare toename van eisen aan vaardigheden en verhoging van werkdruk. Intervisie is in mijn ogen zeker helpend om die werkdruk beheersbaar te houden. Het past ook goed bij Mens&Kennis en ik verheug me erg op de samenwerking met Sandra, Nienke en Guurtje hierin.
Wat vind je het mooiste aan het begeleiden van intervisie.
Mensen zeggen vaak dat ze geen casus hebben om in te brengen, maar bij intervisie gaat het simpelweg over die situaties waarvan je zelf denkt: dat had ik eigenlijk anders willen doen. Door met anderen te reflecteren op die situaties krijg je zicht op jouw drijfveren en op ingesleten patronen. Daarmee komt er ruimte om situaties echt anders aan te pakken. Tijdens de intervisie wordt geoefend met het stellen van open vragen en met doorvragen. Allemaal vaardigheden die je in je werk goed kunnen toepassen. En niet onbelangrijk, er komt meer begrip voor het eigen handelen en voor elkaar. Het werkt ontschuldigend.
Hoe zie jij jouw rol binnen de groep.
De rol van een intervisiecoach is in de eerste plaats het proces te bewaken. Omdat de casussen door de collega’s worden herkend is de verleiding groot om gelijk de inbrenger van adviezen te voorzien, terwijl het lerend effect veel groter is als helder wordt waarom de inbrenger in die bepaalde situatie heeft geacteerd zoals hij/zij heeft gedaan. Ik nodig uit om open vragen te stellen en om verdiepende vragen te stellen en zo de inbrenger te helpen zicht te krijgen op wat nu echt zijn/haar vraag is. Daarna delen de deelnemers wat zij hebben gezien en gehoord en pas als laatste worden er adviezen gegeven. De inbrenger van een casus sluit af met een voornemen voor verandering van aanpak. In de eerstvolgende bijeenkomst wordt altijd teruggekeken op de casus en wordt gevraagd wat er met de adviezen is gedaan.
Welke ervaringen hebben je gevormd als trainer.
De afgelopen jaren heb ik zowel groepen apothekers begeleid die al jaren in het vak werken, als apothekers die net van de universiteit komen en nog twee jaar een vervolgopleiding in de praktijk doen. Omdat de aanwezigheid van de apothekers vanuit een verplichting komt, is in de eerste bijeenkomst soms enige weerstand voelbaar. Dat vond ik aanvankelijk lastig, maar inmiddels weet ik dat de deelnemers waarderen dat ze tijd mogen nemen om met collega’s te reflecteren op hoe het met hen gaat. Ik hoor dan ook terug dat ze leren dat er altijd een andere manier is om iets aan te pakken. En als dat op de huidige werkplek niet zo blijkt te zijn, ze ook op zoek kunnen naar een andere werkplek.
Wat onderscheidt jou van andere intervisiebegeleiders.
Dat weet ik eigenlijk niet zo goed. Wat ik in ieder geval doe is altijd met een openingsactiviteit beginnen – met een opdracht de deelnemers uitnodigen om hun aandacht voor de komende uren bij deze bijeenkomst te hebben. En ik vind zelf het gebruik van modellen heel plezierig, bijvoorbeeld uit de Transactionele Analyse, dus die licht ik regelmatig toe om, na afronden van de casusbespreking, nog iets mee te geven aan de deelnemers.
Maak je gebruik van specifieke modellen of methoden.
De basis voor de intervisie is het CREA-model, wat staat voor Collectieve Reflectie & Eigen Actie. Dit is een gestructureerde methode waarbij de inbrenger de casus toelicht en een Hoe-kan-ik-vraag formuleert. Vervolgens wordt de inbrenger met open en verdiepende vragen geholpen om deze vraag te verhelderen: waar loop je nu echt tegenaan? Na de vragenronde wordt er “geroddeld”- de inbrenger gaat buiten de groep zitten en de andere deelnemers bespreken met elkaar wat ze gehoord hebben, wat hen is opgevallen. Daarna komt de inbrenger weer in de groep, en geeft iedere deelnemer individueel een advies aan de inbrenger. Tenslotte deelt de inbrenger zijn/haar inzichten en formuleert een Voortaan-ga-ik. Afrondend delen ook de andere deelnemers hun persoonlijke inzichten.
Na een aantal sessies vind ik het leuk om hier wat variaties in aan te brengen. Bijvoorbeeld door een keer succesverhalen te delen: wat maakte dat een bepaalde situatie juist heel erg goed verliep? En zoals ik hiervoor al zei deel ik graag een model uit bijvoorbeeld de Transactionele Analyse om iets wat in de bespreking aan de orde is geweest nader te duiden. Met de kennis en ervaringen van Sandra, Nienke en Guurtje bij Mens&Kennis komt dat natuurlijk helemaal goed.
Waarom zou iemand volgens jou überhaupt intervisie moeten volgen.
Haha, ik ben niet zo van het “moeten”, maar ik kan het iedereen aanraden die zijn of haar persoonlijke professionaliteit en kwaliteit van werk wil verbeteren.
Wat zijn de grootste voordelen van intervisie.
De bespreking van een casus geeft meestal inzichten aan alle deelnemers, wat zorgt voor bewustwording en dat zorgt weer voor besef van eigen keuzemogelijkheden. Deelnemers leren met en van elkaar en bouwen aan hun netwerk. Wat in de bijeenkomst wordt geleerd kan gelijk in de praktijk worden toegepast.
Wat leer je zelf van het geven van intervisie?
Het geven van intervisie nodigt mijzelf ook voortdurend uit om te ontwikkelen. Dat doe ik door trainingen te blijven volgen, na te denken of ik een thema dat tijdens een bijeenkomst aan de orde kwam terug kan laten komen, nog eens een model opnieuw te bekijken, of een nieuwe opzet voor de eerstvolgende bijeenkomst te kiezen. Ik krijg er iedere keer weer energie van die ik kan delen in de bijeenkomsten. Het levert mooie gesprekken op met mooie mensen.
